در کوچه ای که هم پیتزا آرد معروف (نسخه ی ابتدایی پیتزا راز) هست و هم کافی شاپ های تر و تمیزی که باید پس از سفارش کاپوچینو، آن را در ماشین سر بکشید، از آن طرف هم تابلوی قرمز و بزرگ رستوران نارنجستان سعادت آباد، بر فراز برجی بلند، خود نمایی می کند، یک رستوران نسبتا کوچک، با حدود 20 نفر ظرفیت، کمتر به چشم می آید، به ویژه آن که در کنار یک پیتزا هیزمی قرار گرفته که چندین برابر او مساحت دارد و البته پیک های موتوری اش هم دید رهگذران را کور کرده است.

روندی که با افزایش بی رویه ی تعداد فست فود ها در تهران اوج گرفته بود، طی یک سال گذشته جای خود را به ایده های تازه ای هم داده است که رستوران گیلکی سعادت آباد یکی از نمونه های آن است. رستورانی که اگر بوی سیر را از آن کم کنید، چیزی کم از رستوران های کوچک فرنگی پایتخت ایران ندارد.

 

پیش از ورود، چند زنبیل حاوی بادمجان، سیر و البته گاهی پیاز، جلب توجه می کند. انگار که پیرزن شمالی خانه ی مادربزرگه، سریال عروسکی کودکانه، خسته از بازار بازگشته و نای حمل آن ها را تا داخل خانه نداشته است، اما نگران خرابکاری های مخمل، همان گربه ی دوست داشتنی ست تا باز هم داستان تازه ای برای ما بسازد.

اما این جا، به جای مادربزرگ، این آشپز رستوران است که هر شب، باقلا را (از خانواده لوبیا) شسته و خیس کرده و روز بعد آن ها را پوست گرفته و با سیر داغ و شوید خرد شده، در کره تفت داده داده، زرچوبه و آب را به آن اضافه می کند. سپس روی اجاق گاز، آن ها را تا مرز له نشدن می پزد، سپس تخم مرغ ها را در آن هم زده و ادویه اضافه می کند تا غذای مخصوص و البته کم هزینه ای به نام باقلا قاتق، برای رستوران، آماده ی پذیرایی شود.

بر روی دیوار ها تابلوهای کوچک نقاشی شده قرار گرفته و میزو صندلی های چوبی تر و تمیز، جای خوبی برای نشستن فراهم کرده. بر روی هر میز هم نسخه ای از مجله ادبی سمرقند، با مقاله هایی بیش از حد جدی برای فرصت کوتاه انتظار غذا، قرار گرفته است که البته این کار به خاطر آشنایی مدیر رستوران با ناشر مجله انجام شده.

در رستوران گیلکی، باید موسیقی گیلکی هم شنید. پس اگر چیزی غیر این از بلندگوها پخش می شد، می توانید از سرگارسون مودب و البته خنده روی رستوران، درخواست موسیقی محلی کنید. تا ترانه ی شاد عامیانه ، فضا را پر کند.

اگر با خوردن سیر مشکل دارید، می توانید غذاهای دیگر را برگزینید که در میان آن ها کباب ترش را پیشنهاد می کنم. اگر هم خوردن سیر برای شما لذت بخش است، پکیج کاسپین، شامل اشپل ماهی، سیر ترشی، ماست بورانی و زیتون پرورده به قیمت گران 5 هزار تومان را پیشنهاد می کنم. جوجه کاسپین هم به قیمت 4 هزار تومان، طعم تازه و محلی تری را زیر دندان های شما خواهد آورد. کته های گیلکی، در کنار غذاها سرو می شود در حالی که یک قالب کره هم، روی آن ها قرار گرفته.

 

باقلا قاتق و کته، غذای شمالی 

سالاد کاسپین، همان سالاد کاهو و گوجه و خیار است که روی آن سرکه بالزامیک ریخته شده و مشخص نیست چطور چنین ترکیبی، نام کاسپین را بر خود گرفته است. انار آویج، یعنی فسنجانی که با مغز گردو و گلپر و گوشت چرخ کرده و البته با رب انار برای شما پذیرایی می شود، غذای محلی دیگری ست که در این جا عرضه می شود و البته طرفداران زیادی هم دارد.

اگر هم از آن دسته آدم هایی هستید که در سفرهای شمال کشور، فقط، ماهی خوردن را به رسمیت می شناسید ماهی سفید و ماهی دودی در خدمت شما هستند، اگرچه امروز، با عرضه ی گسترده در رستوران های غیر محلی، دیگر جزو ویژگی های این رستوران به حساب نمی آیند.

پیشنهاد این ستون این است که هر کدام از غذاهای ذکر شده را که امتحان کردید، از دوغ پارچی و البته اگر می پسندید، به همراه آن ماست بورانی غافل نشوید.

پس از خوردن غذای محلی و پرداخت صورت حساب، یک فنجان چای بیشتر از هر چیزی می چسبد، اما در این جا معمولا از چای خبری نیست و این بزرگ ترین نقطه ضعف رستوران گیلکی است که در آن نمی شود کمی لم داد و چای "لاهیجان" نوشید.

البته اگرچه چای برای نوشیدن و کمک به هضم غذا موجود نیست، اما برای این کار می توانید کمی در نیمچه پارک روبروی رستوران قدم بزنید و سپس راه را به سمت خانه کج کنید.