برای رفتن به «جواهرده»، ناگزیر به عبور از رامسرید. اگر با ماشین شخصی سفر می کنید، پیش از حرکت به طرف ده، بهتر است باک ماشینتان را در پمپ بنزین اول جاده «رشت» پر کنید، تا برای چند روز گشت و گذار،‌ نگرانی نداشته باشید. اما اگر با تاکسی می روید، باید اول جاده ییلاق، کمی منتظر شوید تا تعداد مسافر تاکسی های جواهرده به پنج نفر برسد. طی این مدت، می توانید در دکه ی کوچک چوبی اول جاده،‌ کمی چای بنوشید و سپس سوار تاکسی شوید. نرخ رسمی کرایه تاکسی، برای هر نفر هزار تومان است که البته برخی از راننده ها، ۲۰۰ تومان بیشتر می گیرند.



جاده جواهر ده، از میان جنگل دامنه البرز می گذرد. گاهی وقت ها این شیب، تبدیل به پرتگاه می شود که رفت و آمد به آن غیر ممکن است و در بيشتر روز های سال، مه غلیظی دارد. جنگل مه آلود، مهم ترین تصویر به یادماندنی از سفر جواهر ده است.

جاده،‌ آسفالت است و در بخش هایی، به خاطر گذر آب، آسفالت کنده شده و جاده ناهموار می شود. حالا یا مثل اوایل جاده، به خاطر لوله کشی، کنده اند یا مثل حوالی آبشار، آب پرفشار، آسفالت را برده است. آبشاری که رامسری ها، ساعتی پیش از مراسم عروسی شان به آن جا می آیند.

با سفر در روز، گاو هایی را مي بينيم که براي چريدن به اين جا آورده شده اند و سگ هایی که بيشتر، ولگردند و یا آن که نگهبان اندک خانه های میان راه. اگر نگاه مان را به داخل جنگل بدوزیم، ممکن است چشممان به دیدن اسب ها هم روشن شود. رانندگی در شب هم، احتمال دیدن گراز وحشی را بالا می برد.



حتا شب ها هم کسانی هستند که شما را به پایین یا بالای جاده ببرند. اما این مستلزم این است که برای یک سوار و پیاده شدن، شش هزار تومان پرداخت كنيد. فرقی نمی کند که از رامسر به جواهرده برويد یا فقط سه پیچ جاده را طی کنید. مسافر های دیگر هم معمولا در این جاده آن قدر خرسند و سرخوش به نظر می رسند که اگر جای خالی داشته باشند، شما را سوار کنند.



جاده اغلب مه آلود جواهرده، بن بست است و به همين خاطر، مسافر گذری ندارد. کسانی که این جا دیده می شوند، یا برای گشت و گذار به دل طبیعت آمده اند یا آن که می خواهند به ده بروند. بومی های جواهرده، کمتر در رستوران های بین راه وقت می گذارنند. مسافر های غریبه و پاتوقی ها، مشتری های اصلی کافه هایی هستند که شمارشان در مسیر کم نیست.



پررونق ترین این کافه ها، در منطقه ی درمد، در نیمه ی دوم جاده قرار دارند. «کافه جمشید»، «رستوران سلیمی» و «رستوران عمو رجب»، در بخشی از جاده که معمولا حد پایینی مه است همواره میزبان مشتری های زیادی هستند که برای نوشیدن چای، کشیدن قلیان و خوردن غذای محلی با گوشت تازه، این جا را انتخاب می کنند. غذا های محلی مثل باقلا قاتق، میرزا قاسمی و کباب ترش.



دو امامزاده، یکی اوایل جاده و دیگری در میانه راه قرار دارد. چشمه آب گرمی هم در مسیر هست که به گفته محلی ها، پیش از انقلاب دراختیار خانواده پهلوی، آخرين سلسله پادشاهي ايران بوده است و هم اکنون شنا در آن ممنوع است.



می گویند «غزاله علیزاده»، نویسنده رمان «خانه ادریسی ها»، پس از آن که به بیماری سرطان دچار می شود در اردی بهشت سال ۷۵، خود را از یکی از درختان این منطقه حلق آويز كرده است.



در پیچ آخر، ‌پیش از رسیدن به ده، چشمه ای قرار دارد که آن را «آبعلی» می نامند. مسافران، برای گذر از آبعلی و رسیدن به ده، مبلغي را پرداخت می کنند که در واقع، عوارضی ست که هیات امنای ده برای تامین بودجه اش تعیین کرده است.