کوچه قدیمی محله ی زرتشتی های یزد را که کمی جلو بروی، دری قدیمی باز می شود تا تو را به سرای اصلی خانه برساند. در دو سمت راهروی آن، «پنج دری» ها، «سه دری» ها و «شاه نشین ها» در انتظارت هستند تا اگر می خواهی به سنت یزدی روی تشکچه ای لم دهی، اگر می پسندی روی صندلی بنشینی و اگر هم نه، پایت را روی تخت دراز کنی.

این جا، «خوان دوحد» است. رستوران بزرگی که مدیر آن، حالا دیگر بازگشت به شغل پیشین خود در صنعت طلا را به ذهنش هم راه نمی دهد.

«سید سعید زرگرچی»، ۱۶ سال پیش، وارد کار مواد غذایی شده و تا امروز به طور میانگین هر سال یک رستوران تاسیس کرده است. رستوران هایی در شهر های تهران، کرج، تنکابن و همین یزد، که انگار همگی آن ها، مشق رستوران داری اش بوده اند تا در «خوان دوحد» نمره ی خوبی بگیرد.

 به گفته مدیر این رستوران، در هر نوبت پذیرایی، حداقل ۲۵ نفر در تلاشند تا شما مجبور نشوید که برای هر نوع غذا، جای به خصوصی بنشینید. یعنی آن که می توانید همگی در کنار دوستان و یا خانواده، نشسته و غذاهایی متنوع سفارش دهید، از کافه گلاسه، تا قیمه یزدی، از کشک بادمجان تا پیتزای مخصوص، از چای تا فالوده یزدی.

مدیر این رستوران می گوید :‌ «اول می خواستیم هر بخش از رستوران را مخصوص یک غذا کنیم، ولی بعد دیدیم بهتر است هر کس هر جا می خواهد بنشیند دور بقیه و هر کدام، غذای مورد علاقه شان را بخورند. سرویس دهی اش سخت است، ولی عیبی ندارد.»

سالن سمت راست،‌ «صفویه» نام دارد و سالن سمت چپ، «قاجاریه». و این نام گذاری از یک اشتباه آغاز شده، در ابتدای راه اندازی این رستوران، فکر می کرده اند که این بخش ها از ساختمان متعلق به هر کدام از این دو دوره هستند، اما بعدا مشخص شده که همه ی ساختمان بازمانده از دوران قاجاریه است.

می گویند این ساختمان به حدود سه سده ی پیش تعلق دارد. خانواده ای زرتشتی، این جا را می سازند و پس از ۱۴۰ سال زندگی، آن را به آقای «لطفعلیان»، بازرگان یزدی واگذار می کنند. پس از نزدیک به ۱۰۰ سال از این زمان، این خانه دست به دست می چرخد تا به مخروبه ای تبدیل می شود که معتاد های تزریقی در آن پاتوق می کنند. زرگرچی می گوید که این جا را شخصا خریده و در طی ۵،۶ ماه به صورت شبانه روزی برای پذیرایی آماده کرده است.

 

در طبقه ی پایین تر ساختمان، که در واقع زیر زمینی بوده که در تابستان ها خنک تر و در زمستان ها گرم تر از جاهای دیگر بوده است. اکنون این بخش تبدیل به اتاق کودک و سالن تفریحات شده است. کودکان در اتاق کودک زیر نظر فردی که مراقب رفتار آن هاست نقاشی می کشند و توپ بازی می کنند، جوان ها در اتاق مجاور، بیلیارد، پلی استیشن و دارت بازی می کنند.

اگر برای خوردن پیتزا و دیگر غذاهای آماده قصد رفتن به دوحد می کنید، این جا برای نهار گزینه ی مناسبی نیست. چرا که ظهر ها، بخش «فست فود» این جا تعطیل است.

در «دوحد»، همه جور غذا پیدا می شود ولی دود ممنوع است. سیگاری ها باید به بیرون از رستوران رفته و در کوچه ای در بافت قدیمی یزد، سیگار بکشند و قلیانی ها هم نباید انتظار پذیرایی داشته باشند. این عدم پذیرایی هم، نه ناشی از ممنوعیت قلیان است و نه مشکل سلامتی آن. مدیر این رستوران می گوید : «در خانه ی خودمان هم اگر مهمان داشته باشم قلیان جلویش می گذارم، ولی اگر این جا قلیان بگذاریم، تیپ هایی که می آیند و پاتوق آن ها می شود را نمی پسندم. نمی توانیم هم به یکی قلیان بدهیم به یکی ندهیم.»

«خوان دوحد» البته برنامه تازه ای هم دارد :‌ ‌«كار تازه ای که داریم مي كنيم، پذیرایی با غذای هندی است که آشپز هندی این جا می آید. خودم رفتم هند و ادویه جات اصلی را هم گرفتم و آوردم. شعار ما این است که هرکس به این جا بیاید هر جور غذایی که بخواهد در اختیار او قرار دهیم.»

اگر می خواهید غذای محلی بخورید، سفارش قیمه یزدی، بدون سیب زمینی و با نخود و يا آش شولي مملو از نخود و سير، می تواند تجربه ی خوبی باشد  اما اگر خیال تجربه ی غذاهای محلی این شهر کویری را ندارید، پیشنهاد ستون پاتوق، دیزی یا چلوکباب مخصوص با ماست، ترشی و یک پارچ دوغ است. و البته اگر آش شولي را مي پسنديد، اين خوراكي مملو از نخود و سير  هم به شدت پيشنهاد مي شود.

هر ذائقه ای که  دارید فرقي نمی كند. بهرحال بعد از یک بار حضور در «خوان دوحد»، می توانید روی یک پاتوق تازه حساب باز کنید.

عکس ها از :‌ ساجده شریفی
با سپاس از علی شاکری برای اصلاح نسخه شنیداری