بهرام درست می گويد؛ من اين مجموعه از نوشته های نيمای افشار نادری (به قول خودمان: نيمای پندار يا به قول خودش نيمانيا) را خيلی دوست دارم. حدود چهار سال پيش قرار گذاشتيم که ستون مشابهی را در يکی از روزنامه های تهران منتشر کنيم که نشد.
اما تيتر يک شدن آخرين قسمت از ستون نيما ربطی به علاقه من ندارد بلکه به دليل علاقه خوانندگان است. از ابتدای راه اندازی زيگ زاگ، بنا داشتم که ستونهای هفتگی را (فعلا دو ستون «پاتوق» از نيما افشار نادری و «تافته های جدابافته» از نيمای اکبرپور) تيتر يک سايت نکنم، چون مطالب تکرارشونده و هميشگی هستند. تا اين هفته هم همين روش را ادامه دادم، حتی به بهای اينکه گزارشهای قبلی گاهی دو يا سه روز تيتر يک بماند.
اما آمار سايت نشان می دهد که ستون «پاتوق» يکی از پرمخاطب ترين و موفق ترين مطالب سايت بوده و بيشترين بازخورد مثبت را هم داشته است. چند قسمت از اين ستون در فهرست ده مطلب پر بيننده سايت هستند که اين نکته با توجه به اينکه قسمتهای قبلی «پاتوق» هيچوقت تيتر يک نبوده اند يا لينکی در بی بی سی فارسی نداشته اند، جالب است.
همين آمار، دليلی کافی بود تا به اين مطالب که از نظر خوانندگان جذاب و مفيد هستند، اهميتی مساوی با مطالب ديگر بدهيم.
درباره نظر فرزانه: دلايلی که هرکس برای «وقت گذراندن» و «غذا خوردن» در يک رستوران دارد، با دلايلی که برای «نوشتن» درباره آن دارد، ممکن است متفاوت باشد. در اين باره نيما توضيح داده است. غذا خوردن در رستوران های «چيتان پيتانی» که سالهای اخير در فرشته و الهیه و ... راه افتاده اند، احتمالا خيلی جذاب (و لابد خيلی گران) است اما الزاما نوشتن (و خواندن) درباره آنها جذابتر از کافه شوکا و پيتزا داوود و آقا جمشيد نيست.
حتا درباره غذا خوردن و وقت گذراندن هم شک دارم که بشود معيارهای قطعی و ثابتی را فرض کرد؛ غذاخوری تميز و آب کشيده و سريع و ارزان، می شود غذاخوری دانشگاه يا نهايتش چيزی مثل مک دونالد که اگر شکمت از گشنگی سوراخ نشده باشد، کمتر رغبت می کنی به آن سری بزنی.
در مقابل، يکی از بهترين کافه هايی که در عمرم رفته ام، يک «جز کافه»ی دودگرفته و تنگ و تار بود در سن ژرمن که حتی منوی کاغذی هم نداشت و وقت سفارش گرفتن، فهرست غذاهای روز را که بر تخته سياهشان نوشته بودند، روی يک صندلی سوار می کردند و جلوی ميز مشتری می گذاشتند. فضا و حال و هوای اين کافه چنان شاهکار بود که حاضرم فقط برای تجديد ديدارش دوباره به پاريس سفر کنم، گرچه پول ندارم از اين ولخرجی ها بکنم!
مسلما هرکسی سليقه و ذائقه خاص خودش را دارد، به همين دليل هم تنوع جغرافيايی - اجتماعی «پاتوق»های نيما تا اين حد زياد است تا سليقه های مختلف را جواب بدهد. هر شماره کنار مطالب از خواننده ها خواسته می شود تا اگر جای ديگری هم به نظرشان جالب است پيشنهاد بدهند تا در اين ستون گنجانده شود. اين هفته هم نوشته ای از فرن درباره يک رستوران سنتی در سوهانک، ميهمان همين ستون خواهد بود.